Judaline Cassidy had nooit de bedoeling een beweging te starten. Ze wilde gewoon dat meisjes zouden stoppen met om toestemming vragen.
Drie decennia in de technische beroepen leren je wel een paar dingen—zoals hoe je een kapotte leiding repareert, je mannetje staat en terugduwt als iemand zegt: “Dat is niets voor jou.”
Cassidy doet dat allemaal al sinds haar tienerjaren.
“Ik ben dyslectisch, en loodgieterij heeft me geholpen die kant van mijn brein te activeren—problemen oplossen, puzzels kraken. En mensen nemen loodgieterswerk als vanzelfsprekend. Maar wat ik doe, verbetert het dagelijks leven van mensen. Ik bén Wonder Woman met een moersleutel.”
En dat meent ze. Ze is al meer dan 30 jaar loodgieter en sinds 1996 trots lid van de vakbond UA Local Union No. 1 in New York. Maar Cassidy is inmiddels veel meer dan dat: mentor, spreker en oprichter van de organisatie Tools & Tiaras.
‘Beroepen hebben geen geslacht’
Cassidy groeide op bij haar overgrootmoeder in Trinidad en Tobago, in een huis vol liefde—en verwachtingen.
“Het was een patriarchale samenleving waarin vrouwen werden klaargestoomd om huisvrouw te zijn en voor hun man te zorgen.”
Maar Cassidy was anders.
“Ik wilde Wonder Woman zijn, en advocaat. Ik keek graag naar Lynda Carter—ze kon de waarheid naar boven lassoën en tegelijk vechten voor rechtvaardigheid.”
Rechten studeren was te duur, dus ze zocht een ander pad. De vakschool bood twee opties: loodgieterswerk of elektrotechniek. Ze koos voor loodgieterswerk.
Op haar 19e trouwde ze en verhuisde ze naar de VS, op zoek naar kansen—met een moersleutel in haar hand. Ze keek nooit meer achterom.
Van citaat naar missie
In 2017 werd Cassidy uitgenodigd om te spreken op de MAKERS-conferentie. Ze stapte het podium op en zei iets wat alles zou veranderen:
“Als je een meisje een gereedschap en een tiara geeft, geef je haar onafhankelijkheid, zelfvertrouwen en kracht.”
Halverwege de zin besefte ze het: dit was geen quote. Het was een missie. Dus begon ze te bouwen.
Tools & Tiaras is een non-profitorganisatie die meisjes van 6 tot 14 jaar kennis laat maken met technische beroepen via maandelijkse workshops en zomerkampen van een week. Echte tools. Echte beroepen. Echte empowerment.
En de timing is cruciaal. Volgens Cassidy beginnen meisjes rond hun 8e of 9e aan zichzelf te twijfelen.
“Dat vuurtje in hen wordt dan langzaam bedekt met dekens van de wereld,” zegt ze. “Maar als dat ‘meisjesvuur’ nog zou branden, zou niemand haar kunnen stoppen.”
Een kamp dat meer bouwt dan alleen vaardigheden
Elk kamp begint met architectuur—want, zegt Cassidy, “alles begint bij de architect.” Daarna volgen loodgieterswerk, elektriciteit, lassen en metaalbewerking. Geen franje, alleen praktijk.
Ze snijden tegels. Sluiten schakelkasten aan. Leren meten, boren en repareren. Het échte werk, op schaal voor kleine handen.
Maar ze vertrekken niet alleen met gereedschap.
Cassidy biedt ook een life skills-programma aan: T.O.O.L.S. (Total Ownership Of Life Skills). De meisjes leren over financiën, spreken in het openbaar, activisme, zelfverdediging—vaardigheden die elk kind zou moeten kennen, maar zelden krijgt aangeleerd.
De week eindigt met een bezoek aan een echte bouwplaats en een diploma-uitreiking. Elk meisje krijgt haar eerste gereedschapsset mee naar huis: een riem, hamer, vier-in-één schroevendraaier, rolmaat en een doos om alles in te bewaren.
Het is geen cadeau. Het is een begin.
Gebouwd door vrouwen die het zelf hebben meegemaakt
Alle instructeurs zijn vrouwen uit de techniek. Geen pakken. Geen toeristen. Alleen vakvrouwen die de harde werkelijkheid kennen en toch elke dag weer komen opdagen om iets terug te geven.
Cassidy neemt zelfs vrije dagen op om de kampen zelf te leiden.
De meisjes komen uit allerlei achtergronden. Verschillende rassen, inkomens, omstandigheden. Maar ze vertrekken met dezelfde kernles:
“We leren de meisjes dat als we echt als zussen samenkomen en elkaar steunen, we de wereld kunnen overheersen.”
‘Als jij in jezelf gelooft, kan niemand dat van je afnemen’
Het woord waar Cassidy steeds op terugkomt? Empowerment.
“Als we ons niet empowered voelen, kunnen we niet uitblinken,” zegt ze. “Dat gevoel helpt me op dagen dat mannen rot op me praten, of als mensen me veroordelen en zeggen dat ik iets niet kan. Dat helpt me op moeilijke dagen.”
Vroeg in haar carrière, als immigrante, vrouw van kleur en met een accent, liep Cassidy bouwplaatsen op waar niemand met haar wilde praten. Ze herinnert zich nog steeds de stilte.
Maar ze ging door.
Ze heeft nu haar plek verdiend. Maar volgens haar blijft er één groot probleem in de sector: gebrek aan vrouwen in leidinggevende posities.
“Als vrouwen de sector willen veranderen, moeten ze aan de top komen. En daarvoor bestaat de machtsstructuur nog niet.”
Het gaat niet alleen om vrouwen binnenhalen. Het gaat erom dat ze blijven—én dat ze kunnen doorgroeien.
“Vrouwen houden van het vak, willen succesvol zijn en willen leidinggeven.”
De olievlek groeit
Tools & Tiaras werkt.
Cassidy ziet oud-deelneemsters die nu voor techniek of architectuur kiezen—rechtstreeks beïnvloed door het kamp.
Zelfs haar eigen dochter is inmiddels plaatwerker.
De volgende stap: uitbreiden. Meer kampen. Meer instructeurs. Meer meisjes met moersleutels en iets te bewijzen.
Misschien zelfs een volledige overstap naar het fulltime runnen van Tools & Tiaras. Cassidy denkt erover na.
Want dit ging nooit alleen over loodgieterswerk.
“Ik wil dat meisjes zichzelf zien als bouwers van welke wereld ze ook voor zich zien.” En ze bouwt die wereld. Eén tool—en één tiara—tegelijk.